Mostrando entradas con la etiqueta Música. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Música. Mostrar todas las entradas

jueves, 22 de abril de 2010

versos aquí y allá

Pedrá
No me importa que me claves, como a un Cristo, en la pared,
ten cuidado no me falte de comer.

Tú me agarras, yo te empujo
y no me hace falta más,
con tu flujo me alimento de mamar.

He aprendido, de estar sólo,
a llorar sin molestar
y a cagarme en los calzones y a dudar.

La verdad sólo tiene un sentío,
no me obligues a engañar,
si te crees toas mis mentiras, que vacío debes estar.

Bomba. Bomba. Bomba... Erestupamí.
No sé ni cuantas noches llevo ya sin dormir,
arráncame las uñas de los pies.

Morir sólo una vez, va a se poco para mi,
el diablo me ha cogido miedo y no me deja entrar.

No creas que estoy huyendo
si me ves retroceder, espera,
que estoy cogiendo carrera;
desafiar la perspectiva del fracaso
a la que estamos: condenados.

Me estoy reformando, te miro, me hincho,
me tiro a los cactus desnudo
pero no me pincho.

Me estoy reformando todas las mañanas
y ahora hago siempre todo
lo que me da la gana.

Y saborear,
si tú le das, todo tiene sentido;
y al despertar
te voy a contar cositas al oído.

Vuelo hasta una mancha en la pared,
me vuelvo ajeno a todo
y me sobran hasta mis propios pies.

Deja de perseguir, a las moscas por el techo,
no ves que no me entero
de que mierdas estas hecho.

Tampoco es que me importe, no sabía que decir,
por mí puedes quedarte
tú conmigo y yo sin ti, sin ti.

Y pa cara perro: yo, ¿Qué te juegas?
vuelve a darme la razón: y te la ganas.
Y pa cara perro: yo, ¿Qué te juegas?
vuelve a darme la razón: y aquí la cagas.

Si quieres que yo te quiera, chungo aunque me des dinero,
pues yo no meto la lengua en esa mata de pelo.

Si quieres que yo te quiera, lo vas a tener muy crudo,
pues yo no meto la lengua en ese chocho peludo.

Por volver como eres,
por volver como somos,
por la inmensa sonrisa de tus cansados ojos,
por volver donde alguien te quiere sin que vuelvas,
por poner a los mios con un poco más de luz.

Cuando su mirada se ha cruzado con la mía.
saltó sólo una chispa y prendieron tantos fuegos,
que se fué la luz del día,
arrasamos los bosques,
también ví como ardían
los nidos en los postes.

Me voy a recortar en punta las orejas
y me voy a echar al monte a aullar entre la maleza,
volver no dudaría, ahora soy yonqui a mi manera,
ya no quiero tu amnistía, puedo morir donde quiera.

Salto montañas, no paro ni a mirar p`atras,
quítame el precio y la fecha de caducidad,
yo ya no me escondo, ya no me tengo que agarrar,
como vosotros: presos de lo convencional.

Cada mañana, me tiro de la cama,
buscando una razón;
muy despacito, me pongo los calzoncillitos
y estoy mucho mejor,
que pena no estuvieras
para ver el cuerpo que me dió dios.

Busco colillas, me saco las almondiguillas,
¡otro ataque de tos!
no recuerdo nada, ¡ostia, anoche que pasada!
aquello no era yo;
qué pena no estuvieras
para ver la marcha que me dió dios.

Y ya nunca más
volverán mis ojos a ver tus ojos y tu mata de pelo
y allá desde lo lejos
van llegando los viejos recuerdos, en ráfagas lentas de viento.

Y ya nunca más
volverán mis ojos a ser tus ojos y mi mente un vertedero
y allá desde lo lejos
van llegando los viejos recuerdos, tan royéndome, por dentro.

Y verás el resurgir, poderoso, del guerrero,
sin miedo a las leyes ni a nostalgias;
y caer mil veces más y levantarme de nuevo,
sin más bandera que sus güevos.

Grito por dentro,
por fuera me hago el remolón,
me pongo a güevo,
entre la espada y la pared;
grito por dentro, Por fuera no me oigo ni yo,
no pasa nada:
se nos arrima el buen humor.

Acabo de nacer soy un bichejo más,
mi padre es Lucifer, mi madre una patá,
acabo de potar dentro de tu portal,
si no te vuelvo a ver: algo te va a quedar.

No te preocupes por mí,
que si te embisto no me acuerdo
y si me haces sonreir,
tiembla el mundo cuando muerdo.

Me sirven las aceras para almohada,
soy patrimonio de la humanidad,
yo estoy sólo como un perro y no puedo seguir tu pista,
tú en tu coche grande y negro, yo estripao en una autopista.
Hijos de puta, hijos de puta.

Ya tengo los cañones preparados,
en mi barco pirata no hay maldad,
voy a una comisaria, monto una carnicería,
a mis colegas vengo a rescatar, ta, ta, ta, ta, ta, ta.
Hijos de puta, hijos de puta.

Corre tan aprisa como pueden,
unas jadean a causa del esfuerzo,
otras caen no se levantan, alguna más resistente
entona un canto para darles ánimo.
Hijos de puta, hijos de puta.

Daría un río de mi sangre si quisiérais
ejércitos enteros claudicar;
hay guerra en todas las partes y yo sólo pienso en tocarte,
La vida desperdiciada, ¡tanta lefa para nada!
¡escupe bastarda.!
Hijos de puta, hijos de puta.

La cabeza se me va, anoche anduve perdío,
casi todas las mañanas me levanto percudío.
Soy terco como una mula y duro no siento el dolor,
no necesito armadura: tengo costra alrededor.

No creas que estoy dudando,
yo no sé que hacer y tú tan quieta,
que no me entero cuando aprietas;
te acaricio con las manos, te miro y salgo por pies,
¡cadenas!, fuera que hoy es luna llena.

Despido energía y sé que soy un vago,
a mí no me ata corto nadie,
porque me apago.

Me acuesto de día, cuando llega la luz
y tengo claro que
no quiero ser como tú.

Me arranco a andar y me comes la paciencia:
que me quedo atrás... vuelvo a empezar;
que yo no sé, y yo no puedo y yo no quiero,
me quedaré sentado en el bar.

Sólo puedo imaginar un caballo desbocado,
¿a quien quieres engañar? Una mula en un sembrado.

Y saborear,
si tú le das, todo tiene sentido;
y al despertar
te voy a cantar cositas al oido.

Vuelo hasta una mancha en la pared,
me vuelvo ajeno a todo
y me sobran hasta mis propios pies.

Parece que se oye un ruido,estoy robando en un chalet,
pa una vez que nos pringamos:
hoy nos han vuelto a coger.

Los perros son mis amigos, el guardia me quiere morder,
me persiguen los vecinos,
¿dónde hemos dejao el OVNI?.

I destrossarem el monstre del pou
més profund del nostre cap,
y no nos volverá a enloquecer, si,
no hay nada que nos pueda quitar.

I destrossarem el monstre del pou
més profund del nostre cap.
y no pienso dejarle volver, si
hay algo que me empuje, apretar.

Vuelvo a verte ¡que bajón! ¡ y vaya careto!
tú vuelve a decir que no: y aquí me mato.
Me hago solos en tu honor y no siento nada,
estate quieta por favor ¿a que te ato?

Ni me olvido, ni me acuerdo, no he dormido y tengo hambre,
ten cuidado no me toques, no te vaya a dar calambre.

Me tortura tanta duda, polla dura no cree en dios,
entre ponte bien y estate quieta: tú enfrías al Sol y yo majareta.

martes, 3 de noviembre de 2009

Hassan y Chapu mano a mano

Todo es extraño en el bar a medianoche. El jefe recibe al redactor sentado en una silla destartalada de metal y falsa piel con ruedas que un día fue parte de una oficina. «Para ti esta, que es de cantaor». Están ustedes en una rebotica sideral con las vigas de cemento del techo al aire, dos escobas tiradas, cajas de refresco apiladas sin mucho orden y un palo de billar roto sobre un suelo de baldosas que han vivido mejores tiempos. Es la trasera del Cambalache, templo apócrifo de la bohemia del jazz de Cádiz y de la intelectualidad más o menos golfa que antes de final de año cumplirá un cuarto de siglo. Hassan (Casablanca, 1959) posa el cenicero sobre un arcón nevera que hace de mesa de despacho. «Tú dirás», dice con voz ronca y sonrisa de Simbad. Desde el otro lado de la puerta llega el rumor de voces y risas con una trompeta que podría ser la de Dizzy Gillespie.
-¿Qué hace un hombre como usted en un lugar como este?
-Bueno, soy el jefe de esto, aunque no mando… Por eso funciona, creo. Yo vine a Cádiz con 18 años a estudiar Náutica y…
-¿Le enviaron sus padres?
-Mi familia es toda de gente de mar, y yo estudiaba Náuticas en Agadir. Vino el ministro de Pesca marroquí y dijo que los primeros cinco irían a Cádiz becados. Me puse a estudiar como un loco y fui el primero de la promoción.
-¿Se quedó por negocios?
-Por ella. Cuando estaba estudiando aquí conocí a Isabel, la mujer de mi vida con la que tengo tres hijos. Estuve un tiempo navegando en Canarias y Cádiz, pero cuando conoces a una mujer así, ya no piensas en el mar. Dices: «esta piba me la van a levantar los buitres de Cádiz». Empiezas a buscar una manera de vivir junto a ella y así nació Cambalache. Yo iba a tener una mujer en cada puerto, como Simbad, pero…
-¿Cómo empezó todo?
-Era el año 1984, antes de Navidad, sobre estas fechas. ¡Hace 25 años! Y comenzamos pinchando con mi cuñado Los Ilegales y esas cosas que ahora llaman Música de los 80. La gente bailaba mucho, pero era demasiada música para mí. Quería más tranquilidad, así que comenzamos con café-teatro… y llegó el jazz. Venían los maestros, la primera generación del jazz de Cádiz. Chano Domínguez, Alfonso Gamaza, que en paz descanse, Manolo Perfumo… Estaba sólo La Chimenea y era muy pequeño. Yo les daba lo que podía. 2.000 pesetas. Venía la gente joven a escucharlos y otros mayores y eso se ha mantenido con el tiempo, con otras generaciones de músicos. Ellos piden para pagarse los gastos y echar un buen rato y si no hay gente, no me piden dinero.
-¿Cuál es el secreto del Universo Cambalache?
-Nunca he pensado en crear algo único o distinto… Eso lo creó la gente. El jazz no vende en un disco, hay que escucharlo en directo, pero no da dinero. Tiene magia, pero todos los grandes músicos han muerto pobres o borrachos. Muchos días vienen cuatro gatos, pero no me importa porque los gastos son muy pocos y puedo pagar a los grupos.
-¿Algún momento glorioso?
-Recuerdo el bar abarrotado. Tocaban Chano Domínguez, Alfonso Gamaza, Tato Macías y Manolo Perfumo. La gente estaba en el bar, en la calle, jarreaba y ellos con los paraguas aguantando en silencio. Shh… Amoascuchá!
-Su historia de inmigración es un éxito. ¿Cómo asiste al drama del Estrecho?
-Lo veo muy mal. Nunca tendrían que haber existido esas muertes. Antes, cuando yo era adolescente, los chavales con dinero venían a Europa a trabajar. Iban a Francia, a Bélgica, se buscaban la vida y si les iban mal las cosas, volvían al lado de su madre, orgullosos. Ahora, con los visados, tienen que pagar una patera. Si no mueren, llegan sin dinero, se echan a perder aquí. No pueden volver por vergüenza y eso es un drama.
-¿Cómo lleva el tema del sonido?
-Yo nunca he molestado a nadie, pero hay gente que se ha dedicado al directo cobrando entradas, con copas caras, para sacar dinero. Y la gente venía aquí, por costumbre, por lo que sea. Han tenido envidia y he tenido que dejar de dar música en directo. Ahora he insonorizado más y los papeles están en el Ayuntamiento.
-¿Cómo ha cambiado Cádiz en los últimos 25 años?
-Mucho. Ahora hay más leyes. No sé si vamos a terminar en una dictadura democrática de las leyes. De todas maneras, Cádiz es como el jazz: improvisa mucho.
-Alladin, Casablanca, Moracinho, Obama… dicen que el suyo es un romancero jazz, pues tiene distintas variaciones sobre la misma melodía. ¿Piensa aprenderse algún año las cuartetas?
-Es que a Brochi (Ignacio Córdoba) y a mí nos las dan a última hora -ríe-. Pero prometo que este año me lo aprendo.
-¿Qué no se sabe de usted?
-Que el otro día fui a una matanza de cochinos. Soy un marroquí atípico, vale.
-Estamos en Tosantos. ¿Qué le gustaría que dijeran de usted después de muerto?
-Que dijeran ¡Se mueve, se mueve! -carcajadas-.
-¿Qué diría al mundo si le escuchase?
-¡Cabrones! ¡Dejad la guerra! O también: Si tu ganas, yo gano. ¿O era al revés? -ríe-. ¿Cómo era? Nunca lo recuerdo. Salud mundial para todos.
-Este no es el mejor lugar para defender la salud mundial.
-Pero sí la falta de dolor.
 

martes, 27 de octubre de 2009

hi ha vida, hi ha vida

Vida d'un gat




el seu pare era un vell gat gordo i coix
i sa mare una gata de carrer
i ell va néixer una nit sota la pluja
però sa mare morí al part
i el seu pare d'un infart
i va quedar abandonat pel mig dels prats
moriria de gana moriria congelat
però sort que era un gat i tenia set vides
no tenia ni pares ni un amic
ni un padrí de família que el cuidés
i així solitari justet amb uns dies de vida
va arrossegar el cos per un camí per la ciutat
però va ser en creuar una carretera
que un camió va i l'atropella en un pas zebra
però sort que era un gat i tenia set vides
i va sentir-se deprimit dèbil agobiat
tan esclafat sota el camió
veia que no podia que no podia respirar
però per res la vida no volia deixar

ferit i amb la por a la mort
va seguir una nena i la nena el va agafar
va acollir-lo en braços va posar-li un nom ridícul
se l'endugué a casa seva i va mostrar-lo a la família
però un pare sense escrúpols que l'agafa per l'esquena
i mentre renyava la nena el va tirar per la finestra
però sort que era un gat i tenia set vides
set pisos de caiguda i quedà viu sobre l'acera
rebentat i destrossat però hi ha més vides que l'esperen
hi ha vida hi ha vida

però aconseguí aixecar-se aconseguí caminar
aconseguí creuar la ciutat fins al port
i va va veure el mar i va veure un peix
va acostar-se al moll però va relliscar
i va caure a l'aigua va sentir-se perdut
ho tenia clar moriria ofegat
però sort que era un gat i tenia set vides
era patètic veure com s'enganxava a la vida
xapotejant cap a un barco que es llargava mar endintre
i aconseguí pujar-s'hi mig ofegat mort de pena
va passar tota la infància dintre d'un vaixell de pesca

set mesos després va desembarcar
en una terra estranya apocalíptica i ingrata
les cases mig destruïdes de gent morta o bé matant-se
i un merder de crits histèrics de terrors i focs i nervis
i de cop una bomba li va petar sota els peus
i va sortir volant pels aires despedint-se de la vida
però sort que era un gat i tenia set vides
i en aquell país de merda hi havia guerra hi havia guerra
i on reina la violència t'acribillen per la jeta
el cos ple de metralla que es es moria que es moria
quan va esdevenir un prodigi que ell no hagués esperat mai

una gata preciosa i piadosa el recollí
i amb el temps i unes carícies va curar-li les ferides
i es tirà follant els dies que passà en convalescència
però la gateta ocultava que estimava un altre gat
què dic un gat si allò era un tigre
que ho va descobrir unmal dia va jurar que els mataria
això era un lio de faldilles
però sort que era un gat i tenia set vides
imagineu aquella bèstia una espècie de legionari
reclamant com a venjança lenta mort pels dos amants
la gata quedà morta desgarrada a esgarrapades
i ell de què sino s'escapa perseguit com una rata

van acabar-se els tiros i eren temps de pau
de pau però misèria de penes i gana
i un dia el gat tornà a sentir que el seu cos levitava
que el seu cos desafiava tota llei de gravetat
per les potes l'agafaven i del terra l'aixecaven
i una veu il.lusionada que el mirava i exclamava
yujúúú família avui per dinar tenim gat a la brasa
però sort que era un gat i tenia set vides
va sortir per poter de miracle que no el pesquen
que no acaba com un plat de subsistència
a la postguerra hi ha gana hi ha gana

havien passat set vides però el gatet mai no es moria
la veritat no comprenia la gràcia d'aquesta vida
i ara tan sols s'arrastrava sols errava sols vagava
ara era un vell gatot de merda despreciat per tot el món
que era el pot de les hòsties que és que estava cremat
però hostia puta quina vida més perra que tenia
i per desgràcia era un gat i tenia set vides.

jueves, 10 de septiembre de 2009

polla dura no cree en dios

No me importa que me claves,
como a un Cristo, en la pared,
ten cuidado no me falte de comer.

Tú me agarras, yo te empujo
y no me hace falta más,
con tu flujo me alimento de mamar.

He aprendido, de estar sólo,
a llorar sin molestar
y a cagarme en los calzones y a dudar.

La verdad sólo tiene un sentío,
no me obligues a engañar,
si te crees toas mis mentiras, que vacío debes estar.

¡Bomba! ¡Bomba! ¡Bomba!... Erestupamí.

No sé ni cuantas noches llevo ya sin dormir,
arráncame las uñas de los pies.

Morir sólo una vez, va a ser poco para mí,
el diablo me ha cogido miedo y no me deja entrar.

No creas que estoy huyendo
si me ves retroceder, espera,
que estoy cogiendo carrera;
desafiar la perspectiva del fracaso
a la que estamos; condenados.

Me estoy reformando, te miro, me hincho,
me tiro a los cactus desnudo
pero no me pincho.

Me estoy reformando todas las mañanas
y ahora hago siempre todo
lo que me da la gana.

Y saborear,
si tú le das, todo tiene sentido;
y al despertar
te voy a cantar cositas al oido.

Vuelo hasta una mancha en la pared,
me vuelvo ajeno a todo
y me sobran hasta mis propios pies.

Deja de perseguir, a las moscas por el techo,
no ves que no me entero
de que mierdas estas hecho.

Tampoco es que me importe, no sabía que decir,
por mí puedes quedarte
tú conmigo y yo sin ti, sin ti.

Y pa cara perro: yo, ¿qué te juegas?
vuelve a darme la razón: y te la ganas.
Y pa cara perro: yo, ¿qué te juegas?
vuelve a darme la razón:y aquí la cagas.

Si quieres que yo te quiera, chungo aunque me des dinero,
pues yo no meto la lengua en esa mata de pelo.

Si quieres que yo te quiera, lo vas a tener muy crudo,
pues yo no meto la lengua en ese chocho peludo.
¡Chocho peludo! ¡Chochochocho peludo!

Por volver como eres,
por volver como somos,
por la inmensa sonrisa de tus cansados ojos,
por volver donde alguien te quiere sin que vuelvas,
por poner a los mios con un poco más de luz.

Cuando su mirada se ha cruzado con la mía.
saltó sólo una chispa y prendieron tantos fuegos,
que se fué la luz del día,
arrasamos los bosques,
también ví como ardían
los nidos en los postes.

Me voy a recortar en punta las orejas
y me voy a echar al monte a aullar entre la maleza,
volver no dudaría, ahora soy yonqui a mi manera,
ya no quiero tu amnistía, puedo morir donde quiera.

Salto montañas, no paro ni a mirar p'atras,
quítame el precio y la fecha de caducidad,
yo ya no me escondo, ya no me tengo que agarrar,
como vosotros: presos de lo convencional.

Cada mañana, me tiro de la cama,
buscando una razón;
muy despacito, me pongo los calzoncillitos
y estoy mucho mejor,
que pena no estuvieras
para ver el cuerpo que me dío dios.

Busco colillas, me saco las albondiguillas
otro ataque de tos
no recuerdo nada, ostia anoche que pasada
aquello no era yo
que pena no estuvieras
para ver la marcha que me dio dios

Supermal, supermal, me encuentro supermal.

Y ya nunca más
volverán mis ojos a ver tus ojos y tu mata de pelo
y allá desde lo lejos
van llegando los viejos recuerdos, en ráfagas lentas de viento.

Y ya nunca más
volverán mis ojos a ser tus ojos y mi mente un vertedero
y allá desde lo lejos
van llegando los viejos recuerdos, tan royéndome, por dentro.

Y verás el resurgír, poderoso, del guerrero,
sin miedo a leyes ni a nostalgias;
y caer mil veces más y levantarse de nuevo,
sin más bandera que sus güevos.

Grito por dentro,
por fuera me hago el remolón,
me pongo a güevo,
entre la espada y la pared;
grito por dentro,
por fuera no me oigo ni yo,
no pasa nada:
se nos arrima el buen humor.

Acabo de nacer soy un bichejo más,
mi padre es Lucifer, mi madre una patá,
acabo de potar dentro de tu portal,
si no te vuelvo a ver: algo te va a quedar.

No te preocupes por mí,
que si te embisto no me acuerdo
y si me haces sonreir,
tiembla el mundo cuando muerdo.

Me sirven las aceras para almohada,
soy patrimonio de la humanidad,
yo estoy solo como un perro y no puedo seguir tu pista,
tú en tu coche grande y negro, yo estripao en una autopista.
Hijos de puta, hijos de puta.

Ya tengo los cañones preparados,
en mi barco pirata no hay maldad,
voy a una comisaría, monto una carnicería,
a mis colegas vengo a rescatar, ta, ta, ta, ta, ta, ta.
Hijos de puta, hijos de puta.

Corren tan aprisa como pueden,
unas jadean a causa del esfuerzo,
otras caen no se levantan, alguna más resistente
entona un canto para darles ánimo.
Hijos de puta, hijos de puta.

Daría un río de mi sangre si quisiérais
ejércitos enteros claudicar;
hay guerra en todas las partes y yo sólo pienso en tocarte,
la vida desperdiciada, ¡tanta lefa para nada!
¡escupe bastarda!
Hijos de puta, hijos de puta.

La cabeza se me va, anoche anduve perdío,
casi todas las mañanas me levanto percudío.
Soy terco como una mula y duro no siento el dolor,
no necesito armadura: tengo costra alrededor.

No creas que estoy dudando,
yo no sé que hacer y tú tan quieta,
que no me entero cuando aprietas;
te acaricio con las manos, te miro y salgo por pies,
¡cadenas!, fuera que hoy es luna llena.

Despido energía y sé que soy un vago,
a mí no me ata corto nadie,
porque me apago.

Me acuesto de día, cuando llega la luz
y tengo claro que
no quiero ser como tú

Me arranco a andar y me comes la paciencia;
que me quedo atrás... vuelvo a empezar;
que yo no sé, y yo no puedo y yo no quiero,
me quedaré sentado en el bar.

Sólo puedo imaginar un caballo desbocado,
¿a quien quieres engañar? una mula en un sembrado.

Y saborear,
si tú le das, todo tiene sentido;
y al despertar
te voy a cantar cositas al oido.

Vuelo hasta una mancha en la pared,
me vuelvo ajeno a todo
y me sobran hasta mis propios pies.

Parece que se oye un ruido, estoy robando en un chalet,
pa una vez que nos pringamos:
hoy nos han vuelto a coger.

Los perros son mis amigos, el guardia me quiere morder,
me persiguen los vecinos,
¿donde hemos dejao el OVNI?

I destrossarem el monstre del pou
més profund del nostre cap,
Y no nos volverá a enloquecer, si,
no hay nada que nos pueda quitar.

I destrossarem el monstre del pou
més profund del nostre cap.
Y no pienso dejarle volver, si
hay algo que me empuje, apretar.

Vuelvo a verte ¡que bajón! ¡y vaya careto!
tú vuelve a decir que no: y aquí me mato.
Me hago solos en tu honor y no siento nada,
estate quieta por favor ¿a que te ato?

Ni me olvido, ni me acuerdo, no he dormido y tengo hambre,
ten cuidado no me toques, no te vaya a dar calambre.

Me tortura tanta duda, polla dura no cree en dios,
entre ponte bien y estate quieta: tú enfrías al Sol y yo majareta.

miércoles, 19 de agosto de 2009

E' un mondo difficile

Tempo non c'è tempo sempre più in affanno
inseguo il nostro tempo vuoto di senso senso di vuoto
E persone quante tante persone un mare di gente nel vuoto

year play rest my way day thing man your world life
the hand part my child eye woman cry place work week
end your end case point tu sei quello che tu vuoi
government the company my company ma non sai quello che tu sei
Number group the problem is in fact
money money……

Danni fisici psicologici collera e paura stress
sindrome da traffico ansia stati emotivi
primordiali malesseri pericoli imminenti
e ignoti disturbi sul sesso

Venti di profezia parlano di Dei che avanzano

year play……………….

Tempo non c'è tempo sempre più in affanno
inseguo il nostro tempo vuoto di senso senso di vuoto

Danni fisici psicologici collera e paura stress
sindrome da traffico ansia stati emotivi
primordiali malesseri pericoli imminenti
e ignoti disturbi sul sesso

Venti di profezia parlano di Dei che avanzano

Tu sei quello che tu vuoi ma non sai quello che tu sei
end your case point Tu sei quello che tu vuoi
government and company my company ma non sai quello che tu sei
number group the problem is in fact
money money........

Tempo non c'è tempo sempre più in affanno
inseguo il nostro tempo
vuoto di senso senso di vuoto

(Franco Battiato, Il vuoto, 2007)

miércoles, 24 de junio de 2009

lunes, 15 de junio de 2009

La insurrección que llega

Bajo cualquier ángulo desde el que se observe, el presente no tiene salida. Es una cosa sabida que todo no puede sino ir de mal en peor. “El futuro no tiene porvenir” es la sabiduría de una época en la que se ha llegado, bajo sus aires de extrema normalidad, al nivel de consciencia de los primeros punks.
La esfera de la representación política se cierra. Aquellos que todavía votan dan la impresión de no tener otra intención que la de hacer saltar las urnas a fuerza de votar como pura protesta. Se comienza a adivinar que es contra el voto mismo por lo que se continua votando. Nada de lo que se presenta está, ni de lejos, a la altura de la situación. Incluso en su silencio, la propia población parece infinitamente más adulta que todos los títeres que se pelean por gobernarla.
No habrá solución social a la presente situación. En principio porque el vago agregado de medios, de instituciones y de burbujas individuales al que se llama por antífrasis “sociedad” no tiene consistencia, y a continuación porque no existe lenguaje para la experiencia común. Y no se comparten las riquezas si no se comparte un lenguaje. Hizo falta medio siglo de lucha en torno a las Luces para forjar la posibilidad de la Revolución francesa, y un siglo de lucha sobre el trabajo para parir el temible “Estado providencia”. Las luchas crean el lenguaje en el que se dice el nuevo orden.

Comité Invisible. París, marzo 2007.

jueves, 30 de abril de 2009

kiss off



I need someone a person to talk to
Someone who'd care to love
Could it be you could it be you
Situation gets rough then I start to panic
It's not enough it's just a habit
Hey kid your sick well darling this is it
You can all just kiss off into the air
Behind my back I can see them stare
They'll hurt me bad but I won't mind
They'll hurt me bad they do it all the time
Yeah yeah they do it all the time
I hope you know this will go down
On your permanent record
Oh yeah well don't get so distressed
Did I happen to mention that I'm impressed?
I take one one one 'cause you left me and
Two two two for my family and
3 3 3 for my heartache and
4 4 4 for my headaches and
5 5 5 for my lonely and
6 6 6 for my sorrow and
7 7 for no tomorrow and
8 8 I forget what 8 was for and
9 9 9 for a lost God and
10 10 10 10 for everything
Everything everything everything

Violent femmes, 1982

jueves, 15 de enero de 2009

El necio




Para no hacer de mi icono pedazos,
para salvarme entre únicos e impares,
para cederme un lugar en su Parnaso,
para darme un rinconcito en sus altares;
me vienen a convidar a arrepentirme,
me vienen a convidar a que no pierda,
mi vienen a convidar a indefinirme,
me vienen a convidar a tanta mierda.

Yo no sé lo que es el destino,
caminando fui lo que fui.
Allá Dios, que será divino.
Yo me muero como viví.

Yo quiero seguir jugando a lo perdido,
yo quiero ser a la zurda más que diestro,
yo quiero hacer un congreso del unido,
yo quiero rezar a fondo un hijonuestro.
Dirán que pasó de moda la locura,
dirán que la gente es mala y no merece,
más yo seguiré soñando travesuras,
acaso multiplicar panes y peces.

Yo no sé lo que es el destino,
caminando fui lo que fui.
Allá Dios, que será divino.
Yo me muero como viví.

Dicen que me arrastrarán por sobre rocas
cuando la Revolución se venga abajo,
que machacarán mis manos y mi boca,
que me arrancarán los ojos y el badajo.
Será que la necedad parió conmigo,
la necedad de lo que hoy resulta necio:
la necedad de asumir al enemigo,
la necedad de vivir sin tener precio.

Yo no sé lo que es el destino,
caminando fui lo que fui.
Allá Dios, que será divino.
Yo me muero como viví.

(Cuenta Silvio: "Es una canción de marketing, de precios. Y para que nadie se imagine que soy santo, voy a poner el mío -por ahora-: El levantamiento del bloqueo a Cuba y la entrega incondicional del territorio Cubano que E.E.U.U. usa como base naval en Guantánamo.")

viernes, 9 de enero de 2009

Friday I'm in love



I don't care if Monday's blue
Tuesday's grey and Wednesday too
Thursday I don't care about you
It's Friday I'm in love

Monday you can fall apart
Tuesday Wednesday break my heart
Thursday doesn't even start
It's Friday I'm in love

Saturday wait
And Sunday always comes too late
But Friday never hesitate...

I don't care if Mondays black
Tuesday Wednesday heart attack
Thursday never looking back
It's Friday I'm in love

Monday you can hold your head
Tuesday Wednesday stay in bed
Or Thursday watch the walls instead
It's Friday I'm in love

Saturday wait
And Sunday always comes too late
But Friday never hesitate...

Dressed up to the eyes
It's a wonderful surprise
To see your shoes and your spirits rise
Throwing out your frown
And just smiling at the sound
And as sleek as a shriek
Spinning round and round
Always take a big bite
It's such a gorgeous sight
To see you eat in the middle of the night
You can never get enough
Enough of this stuff
It's Friday
I'm in love

The Cure

miércoles, 7 de enero de 2009

Y más cosmos J.



Alegrías del incendio

Parece que hay un incendio, cada vez que nos juntamos
Parece que hay un incendio, cuando tú estás a mi lado.
Parece que estoy ardiendo, cuando tú estás a mi lado,
parece que estoy ardiendo.

Vamos a tener que vernos, aunque estén todos en contra.
Vamos a tener que vernos,
ellos te tienen de sobra y yo te echo de menos,
y yo te echo de menos.
Esto es para contarte que aquí te espero
para decirte al oído lo que te quiero,
para poder decirte lo que te quiero,
así que ya lo sabes, que aquí te espero.

Cuando te acercas gitana, es quererte y adorarte
Cuando te alejas gitana,
se habrán secado los mares y la luz de la mañana.

Porque te llevo dentro, tan bien metida
eres dueña y señora del alma mía.
Desde el azul del cielo, dire que apaguen el sol.
Desde el azul del cielo,
pero no me pidas, no, que olvide lo que te quiero.
Pero no me pidas, no, que olvide lo que te quiero

Mira que eres bonita, que guapa eres.
Eres la más bonita de las mujeres
Eres la más bonita de las mujeres
Mira que eres bonita, que guapa eres.

Los Planetas

Ñoñeces planetarias



Canción para ligar (o para que no me dejes)

No puedo prometer que cambiaré.
No sé si podré hacerlo.
Pero sé
que eres todo lo que quiero.

No puedo decir que no te haré llorar
ni que voy a ser sincero.
No te puedo prometer que el futuro
sea perfecto,
pero el futuro es lo de menos.

No puedo decir que voy a estar ahí
cuando más me necesites,
pero puedo
intentarlo si lo pides.

No voy a decir que cuidaré de ti.
Ni siquiera sé cuidarme.
Es posible que sea yo
quien necesite que lo salven,
pero te quiero más que a nadie.
De eso estoy seguro,
por mucho tiempo que pase.

Porque te quiero más que a nadie.
De eso estoy seguro,
por mucho tiempo que pase.

Los Planetas, Unidad de desplazamiento, 2000

lunes, 5 de enero de 2009

Carta al rey Melchor



Mi majestad:
Espero no ofenderlo ni irritarlo majestad
pero mi deseo es casarme con su hija
quizás sea una osadía pedir la mano de su hija
no me creáis oportunista ni un playboy mi majestad
no pretendo enriquecerme ni quiero palacios ni pajes ni yates
no quiero ser duque o tener chambelanes no deseo aprovecharme ni robarle nada
es cuestión de amor
que estoy loco de amor por la princesa
entiéndalo rey mío por favor compréndalo
aunque sea soberano supongo que será humano
como el resto de sus siervos también tendrá sentimientos
yo sé que vos realmente también os cagáis y folláis y sudáis como yo esto es real
así que présteme un poquito de atención
le hablaré fráncamente frente a frente majestad
Quizá yo no sea el yerno que soñó mi majestad
nunca tuve dinero ni soy conde o caballero no llego ni a hidalgo ciudadano raso
mi estirpe no es noble pero mi nobleza me obliga a decirle la verdad.
Sería mentirle si digo que tengo respeto por la monarquía
siempre me he cagado en las dinastías y en las patrias Putas la banderas sucias
los reinos de mierda y la sangre azul mi majestad
ahora es el real decreto del corazón mi majestad
que me arrastra y que reniegue por amor mi majestad
pues la fe mueve montañas el amor remueve el alma.
Y hasta el ser más consecuente ante el amor pierde su honor.
Yo por amor soy capaz de mandar a la mierda mis firmes principios de republicano
cambio de camisa y rindo pleitesía a la monarquía
que viva el amor que me convirtió en su esbirro majestad
sólo pensar que quisierais ser mi suegro majestad
yo ya le adoro yo le adulo y hasta le beso en el culo
le prometo ser bueno un digno yerno majestad
si me caso me transformo como en ese cuento
aquel sapo que por un beso se convierte en príncipe encantado
y así por un beso de su princesita
también yo me vuelvo todo lo que usted quiera
seré su súbdito amado su sumiso esclavo
su obediente criado su subordinado y devoto lacayo
le juro ante dios y ante el cielo y la Biblia.
Que viva el rey viva el rey
que viva la monarquía.

Albert Pla

jueves, 1 de enero de 2009

El estado de las cosas (5)

Cuando la impotencia
te quema la sangre
la duda disipa
la evidencia de las cosas.
La falta de precisión
te nubla la cabeza,
es el odio
quien guía tus pasos...

No importa,
aunque me digas
que estoy metido
en una causa perdida.

Si lo estable y permanente
es algo inerte
y no puedes precisar
el estado de las cosas.
La falta de certeza
te oxida las venas,
es el odio
quien guía tus pasos.

Pero no importa,
aunque me digas...

Como ves mi guitarra no dispara
pero sé donde apunto
aunque no veas la bala.

Pero no importa,
aunque me digas...

Kortatu, 1986
(ahora aquí)

¡Despierta Kundalini!

miércoles, 31 de diciembre de 2008

Bailando



Bailando, bailando,
amigos adiós, adiós, el silencio loco.
Bailando, bailando,
amigos adiós, adiós, el silencio loco.
Bailando ...

Sí señor, efectos especiales, yeah, yeah, yeah.
sí señor, la trepanación, yeah, yeah, yeah.

Tú y yo a la fiesta,
tú y yo toda la noche.
Tú y yo a la fiesta,
tú y yo ...

Bailando, bailando,
amigos adiós, adiós, el silencio loco.
Bailando, bailando,
amigos adiós, adiós, el silencio loco.
Bailando ...

Sí señor, corona de cristales, yeah, yeah, yeah.
sí señor, una felación, yeah, yeah, yeah.

Tú y yo a la fiesta,
tú y yo toda la noche.
Tú y yo a la fiesta,
tú y yo ...

Bailando, bailando,
amigos adiós, adiós, el silencio loco.
Bailando, bailando,
amigos adiós, adiós, el silencio loco.
Bailando ...

(Astrud, 1999, versión de un original de los belgas Paradisio, 1996)

jueves, 25 de diciembre de 2008

dylanismos



Dylan en Newport, 1965, el día antes del pollo. Como curiosidad, fue el tema con el que Cher comenzó su carrera.


All I really want to do

I ain't lookin' to compete with you,
beat or cheat or mistreat you,
simplify you, classify you,
deny, defy or crucify you.
All I really want to do
is, baby, be friends with you.

No, and I ain't lookin' to fight with you,
frighten you or uptighten you,
drag you down or drain you down,
chain you down or bring you down.
All I really want to do
is, baby, be friends with you.

I ain't lookin' to block you up
shock or knock or lock you up,
analyze you, categorize you,
finalize you or advertise you.
All I really want to do
is, baby, be friends with you.

I don't want to straight-face you,
race or chase you, track or trace you,
or disgrace you or displace you,
or define you or confine you.
All I really want to do
is, baby, be friends with you.

I don't want to meet your kin,
make you spin or do you in,
or select you or dissect you,
or inspect you or reject you.
All I really want to do
is, baby, be friends with you.

I don't want to fake you out,
take or shake or forsake you out,
I ain't lookin' for you to feel like me,
see like me or be like me
.
All I really want to do
Is, baby, be friends with you.

lunes, 15 de diciembre de 2008

miércoles, 12 de marzo de 2008

Larga vida al R&R

Los Barricada andan de 25 aniversario, y lo celebran con una gira conjunta con Rosendo. Para los que ya les habéis visto sabéis que son un seguro en directo, los que no al loro porque se dejan la piel y sus conciertos son un chute brutal de ruido, distorsión y rocanrol, oh yeah!! El próximo 28 de marzo en Jerez previsiblemente gratis, aunque con el marrón de las motos por medio, si alguien se anima que avise.
Esto de aquí está grabado en 1989 (el disco es del 87), y es uno de los temas que más me gustaba cuando crío.